زندگی

زندگی خانه ایست با دو پنجره؛ یکی از این پنجره ها رو به دریا و زیبای ها باز می شود و پنجره دیگر رو به کویر خشک و سوزان و بی آب و علف ناامیدی.

زندگی همان اتفاقی است که خودت موجبش می شوی.

هر وقت می شنوم کسی با افسوس می گوید: زندگی سخت است، دلم می خواهد از او بپرسم: در مقایسه با چی؟

«سیدنی جی. هاریس»

 

 

حرف های قشنگ

خلق نیك، بال و پر انسان است

آینده متعلق به کسانی است که در آرزوی آن هستند و بدان ایمان دارند

انسان بوسیله برآوردن تمایلات خود نمیتواند به لذت و شاد کامی برسد ، بلکه در صورتی که میتواند به آن سر چشمه راه یابد که پا بر سر این تمایلات بگذارد

راز عشق در این است که به دیگری لذت ببخشی، ولی عشق را برای لذت نخواهی. زیرا عشق حقیقی هوا و هوس نیست

بازگشت...

سلام

سلام به دوستان قدیمی

برگشتم !

بعد از یک سال و نیم!

نمی دونم هنوزم می تونم خوب بنویسم یا نه

من تمام تلاشمو می کنم

با این جمله شروع و تموم می کنم

فکر و تصور مهمتر از دانش است.دانش محدود است و فکر جهان را تسخیر می کند

ردپا

                       رد پا...

گفت : چرا ایستادی ؟

گفتم : نتوانستم

گفت : مگر چه شد؟

گفتم : نمی دانم

گفت : چه دیدی؟

گفتم : رد پا

گفت : تو نابینایی

گفتم : برای لحظه ای بینا شدم .

گفت : پله ای بیش نمانده .

گفتم : چشمانت را باز كن ، همه ی پله ها مانده اند .

گفت : تو صداقت را رفتی ، پاكی ، محبت ، لبخند ، ایثار ، شجاعت ، بگو آن پله ی آخر چیست كه تو نمی روی ؟

گفتم : آن پله تجلی عشق است .

گفت : عشق ؟ خوب تو هم عاشق شو .

و من با خود گفتم : عشق ... ، نمی فهمم .

چشمانم نمی دیدند ، اما دیدم ، سایه ی محوی از نور ، بامی از بی نهایت دستان نرد بامم را گرفته بود ، چشمانم نمی دیدند ، اما دیدم ، لحظه ای عظیم ، جلوه ای از ابدیت ، بر واپسین پله ی نرد بام . چشمانم نمی دیدند ، اما دانستم ، صدای هوس گفت : باز گرد . و من كوله بارم را با خود بردم . همان پله هایی كه رفته بودم ، صداقت را ، ایمان ، محبت ، ایثار ، شجاعت ، صبر ، عقل را . و باز صدایی می گفت : باز گرد . من آرزوی پیمودن نرد بام را ترك گفتم . یاس اندكی مرا در آغوش گرفت ، من ،آغوش سردش را رها نمودم . و هنوز به یاد می آورم ، لحظه ای بینا شده بودم ، لحظه ای بر واپسین پله ی نرد بام  رد پایی را دیدم ، و صدا می گفت : باز گرد . سر انجام به زمین رسیدم . آسمان مرا از خود راند . من نتوانستم عشق را در یابم . من با كوله باری از گل های سپید صداقت ، شقایق های سرخ رنگ ایمان ، و تبسم های سپید محبت به راه افتادن . من به دنبال پناهگاهی در زمین ، نقطه ای كه مرا در یابد ، چشمانی كه مرا ببیند و رد پایی كه آن را بازیابم در بیابانی در زمین به راه افتادم .

و صدایی می گفت : تو كیستی نابینا ؟

گفتم : من بینای آسمانم .

گفت :  بینای آسمان در زمین چه می كند ؟

گفتم : خود نمی دانم .

و من بر زمین دست كشیدم . ذرات داغ زمین به من می گفتند : این جا بیابان است . این جا برهوت باران است . این جا تهی دریاهاست . و باز صدایی گفت : تو رد پوچ ترین نقطه چه می خواهی ؟ گفتم : نقطه ای سرشار باشد  ، نقطه ای كه بوی باران دهد ، تا به یاد آسمان بیفتم . و خود از سخن خویش شگفت زده شدم .

شیطان آمد و گفت : پس رسیدی ؟

گفتم : تو صدای هوس من بودی ؟

گفت : آری .

گفتم : من در این ذرات نیستی هستی خود را خواهم یافت .

گفت : نمی گذارم .

و من برای نخستین بار گفتم : می توانم .

آن سوی دشت سراسر انسان بود . ابلیس گفت : من ستم می شوم ، هوس می شوم ،شهوت می شوم ، آن گاه پیكر انسان پوشید .

صدای دم هایی را شنیدم : صدای هفتاد و دو قدم : آزادگی ، ایثار : محبت ، صداقت ، شجاعت . و واپسین صدا : صدای هفتاد و دو قدم عشق . آن پله ای كه نرفته بودم .

عشق همان صحرا بود ، عشق هفتاد و دو قدم آزادگی بود . عشق نگاه قلب بود . عشق معنای پوچ ترین ذرات دنیا بود . عشق چیزی بود ،چهره ای ساده كه تجلی پیچیده ها بود . عشق سینه را برای آسمان دادن ، برای آزادگی ، برای پرواز دادن . عشق چشم ها را به زیر ابر نابینایی خوابانده بود و قلب ها را بینایی بخشیدن . عشق جداهایی بود برای رسیدن . عشق یاقوت  قلب ها را بر حلقه ی عطش گنجانده بود . عشق حج ناتمام سكوت بود . عشق طواف نیمه كاره ی بیداری به كعبه ی دل ها بود . اسارتی بود با وسعت پرواز ، تازیانه ای به وسعت اشك ، كودكی به وسعت شهادت بود . عشق آموزگار خوبی ها بودن ، عشق آن سوی ناپیدای شجاعت بودن ؛ و عشق خونی بود به وسعت رد پا . رد پایی كه بر واپسین خانه ی قلب ها جای گرفت . رد پای او ...

قطره آبی صورتم را لمس نمود . من صدای رعد آسمان را شنیدم و شگفت زده گفتم : باران . قطره آبی بر چشمان نابینایم جای گرفت . آن گاه قلبم گفت : بینا شدی . چشمانم نیز همین را گفتند ،با نگاهشان به صحرا ، به خارهایی كه هیچ گاه ندیده بودم ، و سوزی كه چشمان بازم را در بر گرفت . گیسوان سوخته ی بیابان تا پیشانی آبی رنگ افق ، همه چهره های دنیا را به من نمایاندند . آهی سر دام . باران پایان یافته بود . من همه چیز را می دیدم .

ابلیس گفت : تو رسیدی ؟

گفتم : آری .

گفت : ای بینا چه دیدی ؟

گفتم : رد پا .

گفت : رد پای چه كسی ؟

گفتم :رد پای عشق ...

شاد باشید!

نفس یخ زده

نفس یخ زده ای را فرو می دهم و تمام وجودم از یاد بی تو بودن پر می شود.

49 ساعت پیش با هم پیاده رو را گذراندیم و من سرشار از انزجار از تو..و تو بهترین بودی! فقط 49 ساعت پیش كه مغرور... و تو بهترین بودی! و فقط 4 ساعت پیش بود كه همان پیاده روی بی انتها را بی تو می  گذراندم ، همانی كه با تو می گذراندمش! و تو در آخر گفتی برای همیشه...و برای همیشه ی من 49 ساعت است كه شروع شده!

 

 

سلام...بعد از یك مدتی امروز دلم واقعا برای نوشتن تنگ شده بود ، توی این مدت این قدر درگیر بحث های سیاسی و انتخابات بودم كه بعضی چیزا را یادم رفته بود..امروز كه یادشون افتادم آرزو كردم كاش امروز 9 آذر بود ...چه قدر بده كه آدم افسوس گذشته ی غیر قابل برگشت را بخوره... وقتی كه هیچ كاری نمی تونه برای بازگشتش بكنه..

فقط یك شعر تقدیم میكنم به اونی كه 9 آذر را برام به یادماندنی ترین كرد تا بدونه خیلی چیزا را یادمه:

 

بهترین لحظه ها

روزها

سالها را

با تمام جوانی

روی این پله های بلند و قدیمی

زیر پا می گذارم

بین بیداری و خواب

روبه روی تو در لحظه ای بیكران می نشینم

راستی باز هم می توانم

بار دیگر از این پله ها

خسته ، بالا بیایم

تا تو را لحظه ای بی تعارف

روی آن صندلی های چوبی

با همان خنده ی بی تكلف ببینم؟!

بهترین لحظه ها...

لحظه هایی كه در حلقه ی كوچك ما

قصه از هر كه و هر كجای زمین و زمان بود

قصه ی عاشقان بود!

راستی ، روزهای سه شنبه

پایتخت جهان بود!

در تمام طول این سفر اگر

طول و عرض صفر را ، طی نكرده ام!
در عبور از این مسیر دور

از الف اگر گذشته ام

از اگر ، اگر به یاء رسیده ام!

از كجا به نا كجا..

یا اگر به وهم بودنم احتمال داده ام

باز هم دیده ام

آن چنان كه زندگی مرا

در هوای تو

نفس نفس  حدس می زند

هر چه می دوم با گمان رد گام های تو گم نمیشوم

راستی

در میان این همه اگر

تو چه قدر بایدی!

 

شاد باشید!